Boð

Fyrisøgn til 2. novembe

Trøll

Einaferð var tað eitt trøllahúski, sum búði í einum heyggi. Ein revahola var eisini í heygnum. Tætt við stóðu nøkur ross í tjóðri. Eina náttina folaði ein ryssa. Tá bóndasonurin kom út at flyta rossini, sá hann, at tað lítla fylið var smokkað niður í revagrøvina við afturbeinunum.

Drongurin royndi at draga fylið uppaftur, men til onga nyttu; hann fór tí eftir hjálp. Bóndin skeldaði; og helt, at tað mátti verið lætt at draga eitt neyðars fyl uppaftur. Men tá hann sjálvur skuldi royna, vildi heldur ikki bera til.

Nú vórðu fólk boðsend. Tey bundu eina línu í fylið og drógu av einslistum, men onki nyttaði. So var farið eftir tveimum rossum, sum skuldu draga, men fylið sakk longri og longri niður í jørðina, og endin varð, at tað hvarv. Í somu løtu hoyrdist látur úr neðra. Tað vóru trøllini, sum flentu, tí nú áttu tey fylið. Fólkini høvdu gjørt eitt stórt mistak. Um tey høvdu latið mammuna hjá fylinum drigið, hevði tað verið bjargað, tí ein ryssa hevur megi yvir sínum egna fyli.  

 

Fyrisøgn til 5. oktober 2018

Ein dagin bað Dánjal Leiv koma við sær út at rógva. Tað var gott veður og Leivur hevði frí úr skúlanum tann dagin. Hann helt tað vera stuttligt at sleppa á flot og takkaði fyri at Dánjal vildi lova sær við. So fór hann heim og spurdi um hann kundi sleppa. Mamman helt at tað mátti hann sleppa ein so vakran dag sum hendan tá ið tað var ein rættur maður sum Dánjal ið vildi hava hann við sær. Tá var frøi á Leivi. Hann bað abba sín læna sær eitt snøri og so skundaði hann sær oman aftur til Dánjal. Teir fóru ikki langt frá landi; men nógv var at fáa og Leivur kendi seg sum vaksnan mann tá ið hann um kvøldið kom berandi allan fiskin til hús. ( her vænta 8 komma, sum tit fara at finna við at seta x og o í skúlanum. :) )

Fyrisøgn til 24. apríl

Eg eri óynskt í skúlanum. Tey siga, at eg eri keðilig, frøknut, havi ongan stíl og eri so blást, at eg ikki eingang leggi í tað. Tey siga, at eg yndi meg inn hjá læraranum, hóast eg ikki geri tað.Tað er ikki loyvt at vísa, at man dámar at ganga í skúla og læra nýtt, ella at man hevur áhuga í onkrum serstøkum, sum tey flestu ikki síggja nakra meining í. Ger man tað, er man onki spennandi at vera saman við, bara ein nørdur. Tey vísa mær alla tíðina, at eg eri einki verd og siga, at eg líkist mest einum dreingi. Men  kann eg gera við, hvussu eg síggi út? Kann eg gera við, at mær dámar at fáast við djór, at spæla í fjøruni, fiska, renna og vera á fjalli? Kunnu gentur ikki gera tað, tær vilja? Kunnu ikki øll gera tað, tey vilja, so leingi tey ikki skaða nakran? .

Fyrisøgn til 17. apríl

Tað er akkurát, sum eingin er góður við meg, og at eg geri alt skeivt. Hví ert tú so vorðin? siga tey. Men hví skal eg vera akkurát sum Lív, fyri at tey skulu vera góð við meg? Eg kann ikki gera við, at tað er so ójavnt býtt her í verðini.

Kanska kemur alt av, at eg eri so mishátt. At Lív er nógv vakrari, hava tey altíð hildið, og ikki bara hildið, men eisini sagt tað. Hevði eg av illum havt eitt so fitt og snøgt navn sum hon! Eg veit ikki, hví tey endiliga skuldu kalla meg Nella fyri tað, um ein langomma æt so . Eitt lítið nell, grell, og frell, tað eri eg. Ólíka at itið Turið ella Beinta ella Sólrun.

Jóhanna hevði eisini verið gott, tí tað eitur ein, sum er góð við meg, nevniliga langomma. Hon tekur meg í forsvar og hevur eisini fleiri ferðir sagt við tey, at tey áttu ikki at gjørt handa mannamunin millum Lív og meg.

Fyrisøgn til 20. mars

Robinson Kruso var føddur í York í Onglandi í 1632. Hann fór ungur til sjós, hóast pápi hansara, var keypmaður, var hart ímóti tí.

Í 1659, tá ið Robinson var á veg heim úr Brasilia til Afrika, komu teir í óveður, og skipið fórst. Teir 16 menninir, ið vóru saman við honum við skipinum, spurdust ikki aftur.

Einsamallur var hann skolaður upp á eina óbygda oyggj. Skipsvrakið lá so tætt inni við land, at hann fekk bjargað sær amboð, vápn og aðra útgerð av skipinum, áðrenn tað hvarv. Í 28 ár var Robinson avbyrgdur á oynni.

 

Fyrisøgn til 12. mars

Eg eigi eina systur, sum eitur Lív. Hon er ein marra hjá mær,  og vita tit hví? Ikki tí at hon er órein og frek við meg ella argar meg ella sovorðið. Hevði tað verið ! So kundi eg lagt eftir henni, og hon skuldi fingið tað aftur í grúkin. Nei, tað sum er galið, er tað, at hon er so einastandandi og fullkomin, at eg verði  til frens av henni. Tíðliga og seint hoyri eg fyri mær: Nógv ímillum Lív, nógv ímillum hon . Er tað ikki til at gerast óð í høvdinum av ?

Sjálvandi dugir Lív best í skúlanum. Øll halda hana vera flogvit, men eg sigi: skamm fyri  - so nógv sum hon lesur uppá. Hevði eg lisið líka nógv, skuldu tit bara sæð. Men eg tími ikki at spilla mær dagarnar burtur  at læra meg alt møguligt møsn og tvætl, sum eg ongantíð fái brúk fyri. Hví skal eg duga allar hasar gomlu søgurnar og minnast til høvundar og árstøl og Sigmund og Trónd og Napoleon og alt tað?

Fyrisøgn til 20. februar

Heðin, Jón, Andras og Óli vóru vinmenn. Teir spældu ofta saman, men viðhvørt klandraðust teir, og tað var næstan altíð Óli, ið elvdi til illstøðu. Hann var so snarsintur og dugdi illa at ráða sær.

Ein dagin høvdu allir avgjørt, at teir skuldu fara at svimja eftir skúlatíð. Tá ið Heðin og Jón høvdu fingið sær millummála, kvikaðu teir sær heim til Andras, sum sat og fekk sær drekkamunn, tá teir komu. Hann bað teir bíða eina løtu eftir sær.

"Hvat dámdi tykkum í skúlanum í dag?" spurdi Andras. " Hann er steinbýttur at øsa seg soleiðis," helt Heðin og legði afturat: "Honum nýttist ikki at banka Hanus, bara av tí at hann til stuttleika tók húgvuna frá honum." Jón risti við høvdinum og segði: " Tað eru bara vit, bera yvir við honum. Eingin annar tímir at spæla við hann, av tí at hann er soleiðis. Men vit eru vinmenn hansara, so vit áttu at lært hann at havt tamarhald á sær sjálvum."

Fyrisøgn 30.januar

Eftir skúlatíð standa Høgni og Hanus yviri við súkklurnar. Teir hyggja at Marjuni. Teir halda hana vera sera fitta.. Tað veit hon væl, men hon letst ikki um vón. Hon fer bara spakuliga súkklandi úr skúlagarðinum. Nú fær Høgni eitt hugskot. Teir báðir skulu kappast um, hvør súkklar skjótari. Aftan fyri seg hoyrir Marjun teir báðar koma. Teir strúka framvið henni við fullari ferð. Gera nøkur gallróp.Hon heldur teir vera raskar, men eisini heldur barnsligar. 

Marjun hoyrir dreingirnar rópa. Hvat man vera hent? Bremsurnar á súkklunum hvína, tað hoyrist eitt øgiligt skrambul, tá ið súkklurnar renna saman, og har liggja Høgni og Hanus báðir á vegnum.

Fyrisøgn til  týsdagin 23. januar.

Bóndin kastar ongul og stein niður at havsins grunni, tað var um so skamma stund hann fiski rak at munni.

Bóndin tekur fiskatak, gav honum ikki grið, bóndin brá í somu stund so skamt við lyklalið.

Bóndin mælti á rongini - røddin  hon var køld -: "Rógvið til lands,  eg konuleysur verði í hetta kvøld !"

Bóndin sat í rongini, rætt sum hevði hann droymt, tá rann honum tað í hug, at hann hevði lykil gloymt.

Árar teir í hendur taka, rógva heim til landa; tá ið teir fyri lending komu, teir sóu tveir kópar standa.

Fyrisøgn til týsdagin 16. januar.

Gevið ljóð og lýðið á, leggið væl í minni, meðan eg kvøði um kóparnar í Mikladali á sinni. 

Her er gott at dansa!  Stovan hon er nýggj, stokkar eru av stáli gjørdir og takið er av blýggj. Her er gott at dansa. 

Bóndin vaknar á snimma morgni, sær í høvur klórar, at búgvast á tí somu nátt at fara til útiróðrar.

Vakti hann allar bátsmenninar bæði skjótt og brátt, gingu sær á helluna oman á tí myrku nátt. 

Settu teir seg í bátin inn foruttan nakað snakk, róðu síðan hugaliga á havsins ytsta klakk.

Fyrisøgn  til týsdagin 9. januar 2018

 Árla var um morgunin, sólin roðar í hav, Beinir gekk í skálan inn, sum Brestir sterki svav.

Treðum lættliga dansin! Dagurin skínur so fagurliga, komið er hægst á summarið.

"Statt upp Brestir, bróðir mín! sól í skorar gyllir, ongin blæsur vindur á vág, og sjógvurin er stillur.

Lít tær úr á Lítlu Dímun, har hvítir ei við tanga, aldri fæst ein betri dagur vargaseyð at fanga."

Tóku bond og bjargalínur, gyrdu svørð við belti, gingu so til strandar oman, dreingir tveir teir eltu.

Mælti tað Sigmundur Brestisson, vetrar var hann níggju: "Eg skal út á Lítlu Dímun hin villa veðr at síggja."