Boð

Fyrisøgn 26. sept. 2017

Anna og bakarin

Anna bað bakaran seta sær eina køku inn í ovnin. Hon skuldi halda føðingardag sín og ætlaði at bjóða vinkonum sínum ein kaffimunn. Men henda dagin var bakarin illa hýrdur, tí at breyðini vóru brend. Hann sýtti tí - og Anna var fúkandi ill. Hon lovaði, at hon heldur skuldi hungra enn oftari at keypa breyð frá bakaranum.

Anna fór so at baka sjálv, og hon gjørdi hetta arbeiðið so væl, at fólk heldur vildu eta hennara breyð enn bakarans. Bakarin var heldur enn ikki hugtungur um hetta. Hann væntaði sær brátt at fara á húsagang.

Hann var gamal drongur, og hon var gomul genta. Bakarin lá vakin manga náttina og hugsaði um viðurskifti síni. At enda fann hann ráðið, ið dugdi. Hann skuldi gifta seg við Onnu, tí tá mundu breyðini fara at vera framúrskarandi góð.

Fyrisøgn til 19. september 2017

Góði Øssur!

Nú er langt síðanfórt aftur til Æðuvíkar; og mær leingist eftir, at tú aftur skalt koma at vitja okkum. Vónandi kemur tú næsta summar, tí um summarið er so stuttligt at spæla úti við rættina. Eg var aftur og spældi har nú ein dagin; men tað var so keðiligt at spæla einsamallur. Seinastu viku var ein drongur her. Hann æt Regin. Men vit fingu ikki stundir at spæla nakað, tí hann fór avstað aftur sama dagin, sum hann var komin.

Takk fyri brævið, eg fekk frá tær. Men hasum um vættrarnar trúgvi eg ikki.

Fyrisøgn til 12. september 2017

Um veturin er dagurin stuttur og náttin long. Tá er ofta keðiligt veður. Mangan mugu vit tendra ljós fyri døgurða. Tá sita børnini nógv inni og hava góðar stundir at lesa uppá og rokna; men tá ið kavi er, spæla tey úti, aka skíð, leypa skalv ella rulla kavabóltar.

Um várið fer kvøldið at leingjast og bøurin at grønkast. Tá koma smálombini; og fuglarnir koma aftur úr heitum londum.

Um summarið er gott veður og ljóst. Tá gloyma børnini ofta at fara inn um kvøldið. Tey spæla altíð og stund. Men um náttina mugu tey sova; tað ber ikki annað til.

Um heystið fara tey at hoyggja; og tá fara menninir á fjall eftir teimum lombunum, sum takast skulu.

Fyrisøgn til 29. august

Eg fekk bræv úr Æðuvík í gjár. Tað var frá Øssuri. Hann er ein verri skrøggari. Her skulu tit hoyra endan á brævinum:

Einferð sendi lærarin okkum á rættina eftir eini ær hjá sær. Tá ið vit komu niðan í bøin, sóu vit tvær vættrar spæla aftan fyri eitt lítið træ. Eg sá tær væl. Tær vóru næstan líka lítlar sum ein mús, og klæðini vóru so vøkur. Vit stóðu eina løtu og hugdu at teimum, meðan tær spældu. So fóru vit aftur til gongu; men tá kom onnur vætturin aftan á mær og spurdi, hvussu eg æt. Tað segði eg henni; og hon segði, at hon æt Tóra. Síðan spurdi hon, um eg vildi læna henni knívin; men tað vildi eg ikki.

Kærar heilsur

Øssur