Boð

Fyrisøgn til  týsdagin 23. januar.

Bóndin kastar ongul og stein niður at havsins grunni, tað var um so skamma stund hann fiski rak at munni.

Bóndin tekur fiskatak, gav honum ikki grið, bóndin brá í somu stund so skamt við lyklalið.

Bóndin mælti á rongini - røddin  hon var køld -: "Rógvið til lands,  eg konuleysur verði í hetta kvøld !"

Bóndin sat í rongini, rætt sum hevði hann droymt, tá rann honum tað í hug, at hann hevði lykil gloymt.

Árar teir í hendur taka, rógva heim til landa; tá ið teir fyri lending komu, teir sóu tveir kópar standa.

Fyrisøgn til týsdagin 16. januar.

Gevið ljóð og lýðið á, leggið væl í minni, meðan eg kvøði um kóparnar í Mikladali á sinni. 

Her er gott at dansa!  Stovan hon er nýggj, stokkar eru av stáli gjørdir og takið er av blýggj. Her er gott at dansa. 

Bóndin vaknar á snimma morgni, sær í høvur klórar, at búgvast á tí somu nátt at fara til útiróðrar.

Vakti hann allar bátsmenninar bæði skjótt og brátt, gingu sær á helluna oman á tí myrku nátt. 

Settu teir seg í bátin inn foruttan nakað snakk, róðu síðan hugaliga á havsins ytsta klakk.

Fyrisøgn  til týsdagin 9. januar 2018

 Árla var um morgunin, sólin roðar í hav, Beinir gekk í skálan inn, sum Brestir sterki svav.

Treðum lættliga dansin! Dagurin skínur so fagurliga, komið er hægst á summarið.

"Statt upp Brestir, bróðir mín! sól í skorar gyllir, ongin blæsur vindur á vág, og sjógvurin er stillur.

Lít tær úr á Lítlu Dímun, har hvítir ei við tanga, aldri fæst ein betri dagur vargaseyð at fanga."

Tóku bond og bjargalínur, gyrdu svørð við belti, gingu so til strandar oman, dreingir tveir teir eltu.

Mælti tað Sigmundur Brestisson, vetrar var hann níggju: "Eg skal út á Lítlu Dímun hin villa veðr at síggja."